‘Jan Rijpstra liegt en parlement gedegradeerd tot stempelautomaat’

Raymond Salman blijft in scherpe bewoordingen strijd voeren tegen fusie Noordwijk en Noordwijkerhout. Die niettemin ongehinderd doorgaat dankzij desinteresse van de bevolking en willekeur van bestuurders als gevolg daarvan.

Salman schrijft aan de Tweede Kamer

Geacht Kamerlid,

Bij de nota naar aanleiding van het verslag, in bovengenoemd wetsvoorstel, u toegestuurd door de Minister van BZK, zou ik nog een enkele opmerking willen maken.

U wordt voorgeschoteld dat het draagvlak in de gemeenten voor de fusie “groot” is. Dit is een moedwillige onwaarheid. Inderdaad is gedurende een jaar in Noordwijk gesproken over “intensievere samenwerking” met Noordwijkerhout. Maar de burgemeester van Noordwijk, als er naar werd gevraagd, antwoordde steevast dat er “geen sprake van fusie” was. Dat deze gesprekken nu aan u worden voorgeschoteld als bewijs dat het draagvlak voor fusie is gemeten en “groot” is, komt daarom neer op misleiding.

U wordt gezegd dat “uit onderzoek bleek” dat herindeling “de beste oplossing” zou zijn. Wellicht is goed u toe te lichten wat in dit geval “onderzoek” betekent. Het “onderzoek” kwam neer op een reeks interviews met lokale bestuurders; die waren, en dit was tevoren bekend, allemaal voor fusie. De schaarse inwoners die zich meldden, dachten dat het over “intensievere samenwerking” ging. Dat het “onderzoek” tot fusie concludeerde, was geen huzarenstukje van onafhankelijke analyse.

U wordt verteld dat een referendum voor beoordeling van het draagvlak “niet vereist” is. Dit is onjuist, om meerdere redenen. Een referendum in gevallen van herindeling is voor Nederland verplicht onder art. 5 van het Europees Handvest voor Lokale Autonomie; geratificeerd door uzelf, de Tweede Kamer. Dat onze hoogste wetgever verplichtingen zou aangaan en afkondigt, maar die zelf dan niet uitvoert of laat uitvoeren, zou een akelige blamage zijn.

Wellicht moet er nog aan worden herinnerd dat er om te beginnen redenen zouden moeten worden aangevoerd om überhaupt aan de fusie te beginnen. Dit gebeurt niet of nauwelijks; want fusie is een soort “dogma” geworden dat zichzelf rechtvaardigt. Het antwoord op de nota is hiervan weer een goed voorbeeld. Niets concreters wordt besproken dan dat de niet-gefuseerde gemeenten “kansen laten liggen”. We zouden willen hopen dat onze hoogste wetgever als grond voor zulke verreikende beslissingen meer zal eisen dan dergelijke vaagheden.

Vroeger werd voor fusies steevast aangevoerd dat ze financieel voordelig zouden zijn; omdat het niet waar was, en dat werd ontdekt, wordt het argument niet meer erg gebruikt. Als overblijfsel van die oude argumentatie wordt in de nota nog gesproken over “mogelijke efficiencyvoordelen”, die echter onbecijferbaar blijken, en niet erg zeker. De nota eindigt dan met het uitspreken van de “verwachting dat er [geen] incidentele of structurele tekorten ontstaan als gevolg van de herindeling”.

Als de beste argumenten voor de herindeling zijn dat er anders “kansen blijven liggen”, en dat geen financieel nadeel wordt “verwacht”, dan zou een redelijk mens zich toch werkelijk moeten afvragen om welke reden en met welke bedoeling dit wetsvoorstel bij u op tafel is gelegd.

Hopende u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben, en in afwachting van uw ontvangstbevestiging en reactie, verblijf ik,

Met de meeste hoogachting,

Raymond Salman
NOORDWIJK

Salman schrijft de voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer

Geachte mevrouw Arib,
Geachte mevrouw Broekers-Knol,

Laat mij dringend uw aandacht mogen vragen voor het volgende.

U bent verantwoordelijk voor het bewaken van de goede orde binnen de Eerste en Tweede Kamers; u bent net zo goed eerst verantwoordelijke voor het bewaken van de bevoegdheid van de Eerste en Tweede Kamer, samen ons parlement, ten opzichte van de buitenwereld, zoals andere instanties.

U weet, herindeling van gemeenten is volgens onze Grondwet het uitsluitende prerogatief van ons parlement; herindeling geschiedt bij wet in formele zin.

Krachtens de wet Arhi kunnen andere instanties, provincie en gemeente, over herindeling adviseren; maar meer dan advies kan het nimmer zijn, omdat de bevoegdheid te besluiten, nogmaals, ligt bij het parlement.

Een besluit is pas genomen als het besluit is genomen; toch?

Wat gebeurt?

Op 6 juli 2017 hebben de gemeenteraden van Noordwijk en Noordwijkerhout advies tot herindeling aangenomen en doorgestuurd naar de provincie Zuid-Holland, vanwaar het werd doorgestuurd naar de minister, die het doorstuurde naar de Tweede Kamer.

Pas de Tweede Kamer is in deze procedure de eerste besluitende instantie; daarna komt nog de Eerste Kamer, de Koning moet tekenen, en de wet moet nog in het Staatsblad.

Echter, de gemeentebesturen van Noordwijk en Noordwijkerhout gedragen zich sinds 6 juli 2017 alsof de fusie een feit is. Hiervan zijn vele blijken. Als een zeer duidelijke blijk zend ik u hierbij wat vorige week in de krant stond: “Jury gezocht voor selectie logo fusiegemeente”.

De gemeentebesturen van Noordwijk en Noordwijkerhout stellen zich op alsof het besluit over de fusie reeds is genomen; alsof hun besluit van 6 juli 2017 het geldige en voldingende besluit daartoe is.

Maar de behandeling in de Tweede Kamer is nog hangende; en de Eerste Kamer moet nog komen!

Dit is een enorme aantasting van de exclusieve bevoegdheid van het parlement.

Kennelijk zien de gemeenten onze hoogste wetgever als een stempelautomaat. Of zij hebben langs interne kanalen van mensen die het weten kunnen de verzekering gekregen dat het parlement voor deze herindeling zal stemmen; dat zou de hele behandeling een theaterstukje maken.

Zou u nog van oordeel zijn dat ons parlement de bevoegde instantie is en dat de bevoegdheden van het parlement niet door andere instanties moeten worden ingevuld of aangematigd, dan zult u hier op de rem moeten trappen en een nader onderzoek instellen.

Stilzitten en toezien, zou neerkomen op een stilzwijgende abdicatie van onze hoogste wetgever, en daarmee op een flagrante uitholling van de Nederlandse Grondwet.

Ik schreef hierover eerder aan mevrouw Arib; ik heb niets zien gebeuren. Daarom nu nog een keer, aan u beiden.

Hopende u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben, en in afwachting van uw ontvangstbevestiging en reactie, verblijf ik,

Met de meeste hoogachting,

Raymond Salman
NOORDWIJK

Comments are closed